بعد از رسوایی اخلاقی معاونت فرهنگی دانشجویی دانشگاه زنجان٬ عده ای این شیوه ی برخورد با مجرم را نقض حریم خصوصی و "لکه ننگ بزرگی بر دامن جامعه دانشگاهی ايران" دانستند.

بیایید فرض را بر این قرار دهیم که دانشجویان در انجام نقشه خود به ضبط صدا با واکمن اکتفا می کردند و از صحنه ی استادی که سراسیمه فرش را جمع می کند٬ دکمه اش را می بندد و سعی در فرار از دست دانشجویان دارد فیلم برداری نمی کردند. در چنین حالتی این داستان سرانجامی جز تکذیب همه اتفاقات و مثلاً اخراج دختر دانشجو یا تعلیق پسران حمله ور به دفتر آقای معاون داشت؟ از حکومتی که آبروی خود را با آبروی تک تک مدیران انتصابی خود گره خورده می بیند عکس العملی جز آنچه در مورد سردار زارعی یا دانشگاه کرمانشاه دیدیم انتظار می رود؟

فیلم های قیصر و سون(هفت) داستان جوامع آلوده ای هستند که در آنها افراد شخصاً مسئولیت اجرای عدالت را برعهده می گیرند. مسئولیتی که در یک جامعه ی سالم بر عهده ی نهادهای حکومتی است. این شیوه ی اجرای عدالت هرچند قربانیان بی گناهی همچون خانواده ی دکتر مددی را هم مجازات می کند٬ اما شاید تنها انتخاب دانشجویان برای مبارزه با فسادی باشد که هر روز در جامعه قربانی جدید می گیرد. به عقیده من دانشجویان جوانی که با دست خالی و به تنها شیوه ی ممکن جلوی فساد حکومتی ایستادگی می کنند مایه ی افتخار جامعه دانشگاهی هستند.